Medewerking
Waardigheid in een verpleeghuis als het lichaam faalt
Het aandeel ouderen in de bevolking neemt toe en de tendens is om ouderen zo lang mogelijk thuis te verzorgen. Verpleeghuizen worden daarom meestal bewoond door de allerzwaksten, met meerdere gelijktijdige ziekten en vaak behoefte aan palliatieve zorg. Een waardig leven leiden op oudere leeftijd wordt natuurlijk moeilijker wanneer lichaam en geest het begeven en je steeds afhankelijker wordt van anderen. Als bewoner van een verpleeghuis kan het dichtbij zijn om je onwaardig en vervelend te voelen. En als personeel kan het in stressvolle situaties gebeuren dat je soms onnadenkend op een onwaardige manier met ouderen omgaat. Het behoud van de waardigheid van ouderen is een belangrijke verantwoordelijkheid van verpleeghuizen. Maar hoe ziet de werkelijkheid eruit voor de bewoners? Hoe neemt de zorgverlener zijn verantwoordelijkheid voor menswaardige zorg? En is het redelijk om de bewoners te beschouwen als passieve ontvangers van menswaardige zorg? Is zo'n opvatting op zich niet
Zelfvertrouwen te midden van onzekerheid
Zelfverzekerd voelen is natuurlijk als we de kennis hebben die de taak vereist. Zelfvertrouwen kan echter schadelijk zijn als we denken te weten wat we niet weten. Het kan echt problematisch zijn als we er een gewoonte van maken te doen alsof we het weten. Misschien omdat we het van onszelf eisen. Er is ook een ander soort zelfvertrouwen, dat onnatuurlijk kan lijken. Ik denk aan een zelden opgemerkte vorm van zelfvertrouwen, die kan ontwaken juist wanneer we onzeker zijn over hoe te denken en te handelen. Maar hoe kan zelfvertrouwen ontstaan als we onzeker zijn? Het klinkt niet alleen onnatuurlijk, maar ook onlogisch. En was het niet schadelijk om in zulke situaties zelfvertrouwen te tonen? Ik denk aan het zelfvertrouwen om net zo onzeker te zijn als wij, omdat onze onzekerheid een feit is waarvan we zeker zijn: ik weet het niet. Het is gemakkelijk om het feit over het hoofd te zien dat zelfs onzekerheid een realiteit is die in onszelf kan worden vastgesteld en onderzocht. Soms is
Een ethische strategie voor het verbeteren van de gezondheidszorg voor patiënten met hersenbeschadiging
Hoe kunnen we de klinische zorg voor patiënten met hersenbeschadiging verbeteren? Individuele clinici, beroeps- en patiëntenverenigingen en andere relevante belanghebbenden worstelen met deze enorme uitdaging. Een cruciale stap in de richting van een betere behandeling van deze zeer kwetsbare patiënten is de uitwerking en goedkeuring van overeengekomen aanbevelingen voor hun klinische behandeling, zowel op de spoedeisende als op de intensive care. Deze aanbevelingen moeten betrekking hebben op verschillende aspecten, van diagnose tot prognose en revalidatieplan. Beide Europa en de ONS hebben relevante richtlijnen over bewustzijnsstoornissen (DoC's) uitgegeven om de klinische praktijk consistent en uiteindelijk gunstiger voor patiënten te maken. Niettemin dreigen deze documenten ondoeltreffend te worden of onvoldoende impact te hebben als ze niet worden aangevuld met een duidelijke strategie om ze te operationaliseren. Met andere woorden, het is noodzakelijk om een adequate vertaling